نام : کتایون

نام خانوادگی : ریاحی

تاریخ تولد : 1340

محل تولد : تهران

میزان تحصیلات : لیسانس ادبیات و مردم شناسی

با نويسندگي براي كودكان شروع كرد و با فيلم خبرچين به سينما آمد. اما خبرچين در نيمه راه متوقف شد و كتايون رياحي براي بازي در فيلم پاييزان انتخاب شد. در سينما چندان موفق نبود اما با بازي در مجموعه پدرسالار توانست خود را مطرح كند و حضور او در مجموعه هاي روزهاي زندگي و خصوصا سريال پس از باران از او چهره محبوبي ساخت. كتايون رياحي موفق شد در سريال پس از باران و شب دهم بازي بسيار زيبايي ارائه دهد.

او پس مدتها دوري از سينما با بازي در شام آخر مهمترين و زيباترين بازي دوران زندگي خود را به معرض نمايش گذاشت و براي بازي در همين فيلم كانديداي جايزه بهترين بازي نقش اول زن از بيستمين جشنواره فيلم فجر شد.

فیلمو گرافی:

پاييزان (رسول صدرعاملي - 1366) --  خبرچين (نصرت الله زمرديان، ماريار پرتو - 1366) -- غريبه (رحمان رضايي - 1366) -- آخرين لحظه (فرخ انصاري بصير - 1367) --  كشتي آنجليكا (محمدرضا بزرگ نيا - 1367) -- آپارتمان شماره 13 (يدالله صمدي - 1369) -- حكايت آن مرد خوشبخت (رضا حيدرنژاد - 1369) -- تماس شيطاني (حسن قلي زاده - 1371) -- قافله (مجيد جوانمرد - 1371) -- همسايه ها (مجموعه تلويزيوني، يك قسمت، 1372) -- پدر سالار (اكبر خواجويي - مجموعه، 1373) -- ماه مهربان (قاسم جعفري - 1374) -- پهلوانان نمي ميرند (مجموعه، حسن فتحي - 1375) -- لاك پشت (علي شاه حاتمي - 1375) -- روزهاي زندگي (مجموعه، سيروس مقدم - 78/1377) -- پس از باران (مجموعه، سعيد سلطاني - 79/1378) -- شام آخر (فريدون جيراني - 1380) -- شب دهم (فيلم/مجموعه، حسن فتحي - 1380) -- جايي ديگر (مهدي كرم پور - 1381) -- آواز در باران (يدالله صمدي - 1381) -- اين زن حرف نميزند ( احمد اميني، 1381)

نام: هدیهh

نام خانوادگی: تهرانی

تاریخ تولد: 1351

محل تولد: تهران

میزان تحصیلات: دیپلم

آلفردو جیمز پاچینو 25 آوریل 1940 در نیویورک دیده به جهان گشود و پدرش «سالواتور پاچینو» کارمند شرکت بیمه و مادرش«رز پاچینو» خانه دار بود.وی در عنفوان جوانی و در حالی که بیش از 22 سال از بهار زندگی اش نمی گذشت مادرش را از دست داد. پاچینو پیش از مرگ مادرش،زندگی چندان لذت بخشی را پشت سر نگذاشته بود و چون والدینش خیلی زود از هم جدا شده بودند،او مجبور شد به همرا مادرش به خانه پدربزرگش نقل مکان کرده و در آنجا اقامت کند.(نکته ای که قابل توجه است این است که اصلیت پاچینو سیسیلی می باشد و این امر در فیلم پدر خوانده به کارش آمده).

ورود او به عرصه بازیگری را باید سال 1969 دانست.پاچینو در این سال در فیلم« ناتالی و من» بازی کرد و دو سال پس از آن نیز ایفای نقشی در « وحشت در نیلی پارک» را پذیرفت.اما بازی در این دو فیلم هرگز او را راضی نکرد تا اینکه فرانسیس فورد کاپولا تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی فیلم « پدرخوانده » گرفت،نقش « مایکل کورلئونه» به او واگذار شد.« رابرت ردفورد و جک نیکلسون» و ... جمعی دیگر از بازیگران معروف سینما مورد آزمایش قرار گرفتند اما کاپولا فقط یک نفر را می خواست و آن شخص کسی نبود جز پاچینوی کبیر.

بازی بی عیب و نقص او در پدر خوانده همگان را مات و مهبوت ساخت و آغاز خوبی برای وی بود.پاچینو برای این فیلم نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد که البته هرگز به آن نرسید.در سال 1973 او در فیلم های «مترسک» و «سرپیکو» بازی کرد.در مترسک نقش آدمی سرگشته را داشت که در پی هویت خویش است و در سرپیکو نیز یک پاچینوی تمام عیار بود.وی در این فیلم نقش «فرانک سرپیکو» افسر پلیسی را بازی کرد که فساد افسران مافوق خود را افشا می کند.پاچینو در همان سال بار دیگر نامزد دریافت اسکار شد اما باز هم این جایزه نصیبش نشد.اما منتقدان،جایزه « گلدن گلاب» را به سبب بازی در « سرپیکو » به وی اهدا کردند.از دیگر بازی های چشمگیر پاچینو می توان به حضورش در فیلم های « پدرخوانده 2 (1974)،بعد از ظهر سگی(1975) و عدالت برای همه(1979) » اشاره کرد.پاچینو برای بازی در همه این فیلم ها نامزد اسکار شد ولی مورد بی مهری اعضای اسکار قرار گرفت.او می گوید:«من برای اسکار بازی نمی کنم،چون بازیگری عشق من است،عشقی که هرگز نمی توانم رهایش کنم».او برای بازی در فیلم هایی چون « کرایمر علیه کرایمر(1979)،اینک آخرالزمان،متولد چهارم جولای(1989) » برای بازی دعوت شد ولی او قبول نکرد.هنگامی که کاپولا برای فیلم« اینک آخرالزمان»او را دعوت کرد،پاچینو در یک جمله پاسخ منفی به او داد:«من با تو به جنگ نخواهم آمد».دهه 90 را برای باید دهه نوینی برای پاچینو دانست،زیرا او که پس از بازی در فیلم « انقلاب(1985) » مبتلا به ذات الریه شده و مدت چهار سال نیز از عالم سینما دور مانده بود در فیلم « دریای عشق(1989) »بار دیگر خوش درخشید.از فیلم های معروف او در این دهه می توان به « دیک تریسی،پدرخوانده 3(1990)،فرانکی و جانی(1991)،گلن گری گلنراس(1992)،راه کارلیتو(1993)،التهاب(1995)،تالار شهر(1996)،وکیل مدافع شیطان،دنی براسکو(1997) و فیلم خودی(1998) » اشاره کرد.اما برترین فیلم او در این دهه،«بوی خوش زن» در سال 1992 می باشد که جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد.او در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع را به بهترین شکل ممکن بیان می کند.علاوه بر جایزه اسکار، جایزه گلدن گلاب نیز برای این فیلم از سوی منتقدان، به او اعطا شد.زمانی که نقش شیطان در فیلم « وکیل مدافع شیطان (1997) » را ایفا کرد،همه بزرگان ،نامداران،تماشاگران سینما و مردم عادی او را نابغه خواندند.در سال 1996 از سوی انجمن «گوتام» جایزه ویژه یک عمر فعالیت هنری نصیبش شد و پش از آن نیز از سوی فستیوال بین المللی فیلم سن سباستین اسپانیا،جایزه مشابهی به او اهدا شد.او در سال2002  در فیلم « بی خوابی » نقش یک کاراگاه را بازی کرد که در تعقیب یک قاتل حرفه ای است.(این فیلم چندی دیگر در سینما یک نمایش داده می شود.)« تاجر ونیزی(2004)» را باید بهترین فیلم او از سال 2000 به بعد دانست.پاچینو آنقدر استادانه در این فیلم بازی کرد که اگر خود « ویلیام شکسپیر» زنده بود انگشت به دهان می ماند.کمتر بازیگری در سینمای جهان می توان سراغ گرفت که نظیر پاچینو قدرت بازی با چشم را داشته باشد.چشمان پاچینو قدرت صحبت کردن با مخاطب را دارد و می توان برق خاصی را در دیدگان وی احساس کرد.این یکی از امتیازات منحصر به فرد او است و فیلم پدرخوانده 2 اوج بازی وی با چشمهایش به شمار می رود.

پاچینو در بازیگری دارای سبک ویژه ای است و به واقع سرشار از استعداد است و به خوبی می تواند ایفاگر هر نقشی باشد.نکته برجسته در بیشتر بازی های او این است که مخاطب را با خود همراه می سازد.فرانسیس فورد کاپولا درباره او می گوید:«اگر کارگردان نمی شدم دوست داشتم یک پاچینو بودم».صدای گرم و دلنشین او در بازی به پاچینو کمک فراوانی می کند .گویی اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعا بازیگر هستند.

در میان ستاره های هالیوود،بازیگران انگشت شماری چون مارلون براندو و.... می توان یافت که صدایی مانند او داشته باشند.پاچینو تاکنون ازدواج نکرده است اما دخترخوانده ای به نام جولی دارد و این دو(سینما و جولی) دو عشق آلفردو هستند.

آل پاچینو در زندگی شخصی خود چیزی برای مخفی کردن ندارد و شاید به همین دلیل نزد مطبوعات و روزنامه نگاران از محبوبیت ویژه ای برخوردار است.او انسانی وارسته و درستکار است که همواره تلاش دارد به همنوعان خود،آن هم به هر شکل ممکن کمک نماید و همین موضوع سبب شده تا وی دوست داشتنی باشد.

آخرين كارهاي او به اين ترتيب هستند:

كافه چيني (2000) -- بي خوابي(2002) -- اسلم وان(2002) -- مردم مرا مي شناسند(2002) --  گيگلي(2003) -- كارمند تازه(2003) -- فرشتگان در آمريكا(2003) --  تاجر ونيزي(2004) -- دو نفر براي پول(2005) -- 88 دقيقه (2005) -- اسكارفيس(2005) – مشعل (2006).

آلفردو جیمز پاچینو 25 آوریل 1940 در نیویورک دیده به جهان گشود و پدرش «سالواتور پاچینو» کارمند شرکت بیمه و مادرش«رز پاچینو» خانه دار بود.وی در عنفوان جوانی و در حالی که بیش از 22 سال از بهار زندگی اش نمی گذشت مادرش را از دست داد. پاچینو پیش از مرگ مادرش،زندگی چندان لذت بخشی را پشت سر نگذاشته بود و چون والدینش خیلی زود از هم جدا شده بودند،او مجبور شد به همرا مادرش به خانه پدربزرگش نقل مکان کرده و در آنجا اقامت کند.(نکته ای که قابل توجه است این است که اصلیت پاچینو سیسیلی می باشد و این امر در فیلم پدر خوانده به کارش آمده).

ورود او به عرصه بازیگری را باید سال 1969 دانست.پاچینو در این سال در فیلم« ناتالی و من» بازی کرد و دو سال پس از آن نیز ایفای نقشی در « وحشت در نیلی پارک» را پذیرفت.اما بازی در این دو فیلم هرگز او را راضی نکرد تا اینکه فرانسیس فورد کاپولا تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی فیلم « پدرخوانده » گرفت،نقش « مایکل کورلئونه» به او واگذار شد.« رابرت ردفورد و جک نیکلسون» و ... جمعی دیگر از بازیگران معروف سینما مورد آزمایش قرار گرفتند اما کاپولا فقط یک نفر را می خواست و آن شخص کسی نبود جز پاچینوی کبیر.

بازی بی عیب و نقص او در پدر خوانده همگان را مات و مهبوت ساخت و آغاز خوبی برای وی بود.پاچینو برای این فیلم نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد که البته هرگز به آن نرسید.در سال 1973 او در فیلم های «مترسک» و «سرپیکو» بازی کرد.در مترسک نقش آدمی سرگشته را داشت که در پی هویت خویش است و در سرپیکو نیز یک پاچینوی تمام عیار بود.وی در این فیلم نقش «فرانک سرپیکو» افسر پلیسی را بازی کرد که فساد افسران مافوق خود را افشا می کند.پاچینو در همان سال بار دیگر نامزد دریافت اسکار شد اما باز هم این جایزه نصیبش نشد.اما منتقدان،جایزه « گلدن گلاب» را به سبب بازی در « سرپیکو » به وی اهدا کردند.از دیگر بازی های چشمگیر پاچینو می توان به حضورش در فیلم های « پدرخوانده 2 (1974)،بعد از ظهر سگی(1975) و عدالت برای همه(1979) » اشاره کرد.پاچینو برای بازی در همه این فیلم ها نامزد اسکار شد ولی مورد بی مهری اعضای اسکار قرار گرفت.او می گوید:«من برای اسکار بازی نمی کنم،چون بازیگری عشق من است،عشقی که هرگز نمی توانم رهایش کنم».او برای بازی در فیلم هایی چون « کرایمر علیه کرایمر(1979)،اینک آخرالزمان،متولد چهارم جولای(1989) » برای بازی دعوت شد ولی او قبول نکرد.هنگامی که کاپولا برای فیلم« اینک آخرالزمان»او را دعوت کرد،پاچینو در یک جمله پاسخ منفی به او داد:«من با تو به جنگ نخواهم آمد».دهه 90 را برای باید دهه نوینی برای پاچینو دانست،زیرا او که پس از بازی در فیلم « انقلاب(1985) » مبتلا به ذات الریه شده و مدت چهار سال نیز از عالم سینما دور مانده بود در فیلم « دریای عشق(1989) »بار دیگر خوش درخشید.از فیلم های معروف او در این دهه می توان به « دیک تریسی،پدرخوانده 3(1990)،فرانکی و جانی(1991)،گلن گری گلنراس(1992)،راه کارلیتو(1993)،التهاب(1995)،تالار شهر(1996)،وکیل مدافع شیطان،دنی براسکو(1997) و فیلم خودی(1998) » اشاره کرد.اما برترین فیلم او در این دهه،«بوی خوش زن» در سال 1992 می باشد که جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد.او در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع را به بهترین شکل ممکن بیان می کند.علاوه بر جایزه اسکار، جایزه گلدن گلاب نیز برای این فیلم از سوی منتقدان، به او اعطا شد.زمانی که نقش شیطان در فیلم « وکیل مدافع شیطان (1997) » را ایفا کرد،همه بزرگان ،نامداران،تماشاگران سینما و مردم عادی او را نابغه خواندند.در سال 1996 از سوی انجمن «گوتام» جایزه ویژه یک عمر فعالیت هنری نصیبش شد و پش از آن نیز از سوی فستیوال بین المللی فیلم سن سباستین اسپانیا،جایزه مشابهی به او اهدا شد.او در سال2002  در فیلم « بی خوابی » نقش یک کاراگاه را بازی کرد که در تعقیب یک قاتل حرفه ای است.(این فیلم چندی دیگر در سینما یک نمایش داده می شود.)« تاجر ونیزی(2004)» را باید بهترین فیلم او از سال 2000 به بعد دانست.پاچینو آنقدر استادانه در این فیلم بازی کرد که اگر خود « ویلیام شکسپیر» زنده بود انگشت به دهان می ماند.کمتر بازیگری در سینمای جهان می توان سراغ گرفت که نظیر پاچینو قدرت بازی با چشم را داشته باشد.چشمان پاچینو قدرت صحبت کردن با مخاطب را دارد و می توان برق خاصی را در دیدگان وی احساس کرد.این یکی از امتیازات منحصر به فرد او است و فیلم پدرخوانده 2 اوج بازی وی با چشمهایش به شمار می رود.

پاچینو در بازیگری دارای سبک ویژه ای است و به واقع سرشار از استعداد است و به خوبی می تواند ایفاگر هر نقشی باشد.نکته برجسته در بیشتر بازی های او این است که مخاطب را با خود همراه می سازد.فرانسیس فورد کاپولا درباره او می گوید:«اگر کارگردان نمی شدم دوست داشتم یک پاچینو بودم».صدای گرم و دلنشین او در بازی به پاچینو کمک فراوانی می کند .گویی اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعا بازیگر هستند.

در میان ستاره های هالیوود،بازیگران انگشت شماری چون مارلون براندو و.... می توان یافت که صدایی مانند او داشته باشند.پاچینو تاکنون ازدواج نکرده است اما دخترخوانده ای به نام جولی دارد و این دو(سینما و جولی) دو عشق آلفردو هستند.

آل پاچینو در زندگی شخصی خود چیزی برای مخفی کردن ندارد و شاید به همین دلیل نزد مطبوعات و روزنامه نگاران از محبوبیت ویژه ای برخوردار است.او انسانی وارسته و درستکار است که همواره تلاش دارد به همنوعان خود،آن هم به هر شکل ممکن کمک نماید و همین موضوع سبب شده تا وی دوست داشتنی باشد.

آخرين كارهاي او به اين ترتيب هستند:

كافه چيني (2000) -- بي خوابي(2002) -- اسلم وان(2002) -- مردم مرا مي شناسند(2002) --  گيگلي(2003) -- كارمند تازه(2003) -- فرشتگان در آمريكا(2003) --  تاجر ونيزي(2004) -- دو نفر براي پول(2005) -- 88 دقيقه (2005) -- اسكارفيس(2005) – مشعل (2006).

نام: شکیرا ایزابل مـبارک ریپل

تولد :دوم فبریه 1977

 محل تولد : کلمبیا

شکیرا نامی است عربی و به معنی زنی سرشار از زیباییها است.

مادر او اهل کلمبیا و جواهر ساز است و پدرش اهل لیبانس  و نویسنده.

شکیرا در بین هشت خواهر و برادرش از همه کوچکتر است .

اصلیت عربی باعث علاقه او به شعرهای عربی و انس گرفتن و خواندن به این سبک شد و این خود دلیلی بود که او به سرعت پله های ترقی را طی کند .

او خوانندگی را ازسن هشت سالگی شروع کرد و در سیزده سالگی با شرکت سونی در کلمبیا قرار دادی بست.

او نام یک آلبوم خود را در سال 2002 « سرویس رختشویی » گذاشت چون او وقتی عاشق است احساس زیبایی، تمیزی و نو بودن می کند.

شکیرا از جواهرات متنفر است و از نظر او بدترین اشتباهی که یک زن می تواند بکند این است که به داخل آشپزخانه برود چون دیگر از آنجا  نمی تواند خارج بشود.

خبر می رسید که او در مارچ 2001  با پسر رییس جمهور آرژانتین نامزد شده است.